TİTANİK BANDOSU

Onları oldukları gibi kabul eden, onları anlayabilen tek tip kadınlardır bunlar. Piçlerin onlara sımsıkı sarılıp uyudukları gecelerde bile o piçlere ait olmadıklarını bilirler, ama o kollardan asla vazgeçemezler.  Etrafındaki her şeyi rahatlıkla görebilen bu tipler, bir piç söz konusu olduğunda üç maymunu oynamayı severler. Yalan ve yapaylıktan nefret ettikleri için huzuru yine bir piçin en acı gerçeğinde bulurlar. Rahatsız tiplerdir bunlar, ne zaman neye tepki vericekleri belli olmaz. Duru giderken çekip gidebilirler piçlerinin yanından. Belirsizdirler, planları yoktur anı yaşarlar.  Piçler kadar acı çekmekten ve ve nihilist takılmaktan zevk duyarlar. Mutluluk yapaylıktır onlara göre, hiç bir şey sonsuza kadar sürmeyecektir.  Uzun uzun düşünmeyi  sorgulamayı severler. Anlaşılması zor insanlardır. Dünyaya küfretmekten, rock n roll dan ve  siyahtan vazgeçemezler. Piçlerini dünya sikse umurlarında olmaz . Hatta onu başkasıyla sevişirken izleyebilirler bile, am...

Hayatta Saklanmanın 7 Basit Kuralı 1- Bir polise yağmurluk giymişken bakmayın. 2- Zevk ve aşktan uzak durun ikisi de geçici ve çabuktur 3- Dünya sorunlarını umursayıp umursamadığın sorulduğunda, soran kişinin gözlerinin içine bakın bir daha sormayacaktır 4 ve 5- Hiç bir zaman gerçek adınızı söylemeyin birileri size bir yere bakmanızı söylediğinde, asla bakmayın 6- Karşınızdaki insanın anlayamayacağı bir şeyi asla söylemeyin ve ya yapmayın 7- Hiçbir şey yaratmayın insanlar yanlış yorumlayacaktır, hayatınızın sonuna kadar bu yarattığınız sizinle gelecektir asla değişmeyecektir.

Herkesin başına gelen ve bir türlü kabullenmek bilmediği şeydir kaybetmek. Ömrünüzü kayıplarınızın başında harcarsınız fark etmeden. Kaybettiğinizi geri kazanmak için bir ömrü tüketirsiniz. Anlamıyorsunuz, siz kaybettiniz. Boşa çabalamanın hiçbir geçerli nedeni yok. Anlamsız. Bırakın gitsin kayıplarınız ellerinizin arasından. Bunu kabullendiğiniz de göreceksiniz ki bazı şeyler değişecek. Sizin ihtiyacınız olan şey netlik. Aynaya baktığınızda kaybettiğinizi görmelisiniz. Evet kaybettim ve bununla baş edebilirim demelisiniz netseniz. Oysa kaybetmeyi gururunuza yediremeyip daha da kaybediyorsunuz. Tek bir kayıp varken milyonlarca kayba dönüştürüyorsunuz. İçinizdeki boşluğu söküp çıkaramayıp, uymayan puzzleları zorla yerleştirmeye çalışıyorsunuz o boşluğa. Kaybettiğiniz parçayı bulamadığınız için daha da parçalıyorsunuz. Kendinize zarar verdiğiniz yetmezmiş gibi parçaları da bozuyorsunuz boşluğunuza uymadıkları için. Bıraksanız belki başka boşlukları tamamlayacaklarken, deforme ediyorsunuz...

Kurallar ne için vardır ?  Bu soruyu kendime ve sizlere yönelterek soruyorum şimdi. Durun ve ne kadar istiyorsanız o kadar düşünün. Sıra geliyor benim düşündüklerime. Kural dedikleri şey insanoğlunun bir arada yaşamaya başlamasından itibaren doğan, toplumun huzur ve refahının sağlanması ve kargaşaların ortaya çıkmaması için konulan  gerekliliktir. Tabii ki kuralları koyana ve ne kadar gerekli bir gereklilik olup olmadığına göre değişir onun bir gereklilik olduğu. Bazen sadece gereksizliktir. Kurallar bu kadar insana özgü bir şey olduğuna, gökten inmediğine, insanlar tarafından yine insanlar için konulduğuna göre, nedir bunlara bu kadar takıntı benim takıldığım nokta bu işte. Onların bize uyması gerekirken biz neden onlara uyuyoruz? Toplum "Lanet olsun! Kuralsız daha temiz bir dünya! ve "Kuralsız bir dünya düşünemiyorum" diye neden ikiye ayrılmak zorunda? Neden orta yolu bulamıyoruz ve eziyet ediyoruz kendimize? Biz derken yanlış anlaşılmasın, ben öyle şeyler yapm...

BİR CENİN GİBİSİN SUSUZ YAŞAYAMAZSIN.  BENİM SUYUM OLMADAN BOĞULURSUN. BİTERSİN.  KELİMELER KIYAFETSİZ DE KALABİLİYORMUŞ DEMEK Kİ  BUNU SENİNLE ÖĞRENDİM. KELİMELERİM ÇIRILÇIPLAK  TÜKENİRKEN KELİMELER, KALIRKEN SOLUKSUZ KUCAĞINDA  SEN ÖĞRETTİN SENİ SEVMEYİ DE SENDEN NEFRET ETMEYİ DE.  ŞİMDİ İKİSİNİ DE YAPAMIYORUM. GÖZLERİNE İHTİYACIM VAR SANIRIM.  AKMALISIN TEKRAR İÇİME. İÇMELİYİM TEKRAR. BAŞLANGIÇ SONUÇ VAR GELİŞME GÖREMİYORUM BİZ DE. KISACA SANA İHTİYACIM VAR HİSSETMEK İÇİN YENİDEN YAŞADIĞIMI ANLAMAM İÇİN GÖZLERİNE İHTİYACIM VAR...  

dinliyorum. okuyorum: barbarella. dipnot: bulok özleniyorsun.

"İçimdeki açlığı sözcüklerle bastırıcam sanırım. Şu doğru erkek doğru kadın olayı. Yaşayamasam da yaşatabilirim içimdeki boş aşkı"" dedi ve aldı kalemini eline yazar.   Bütün hıncını dökmek istiyordu satırlara şimdi. Onlarla savaşmak istiyordu. Yorgundu bedeni, yorgundu ruhu ama kızgınlığından fazla değildi bu yorgunluk. Bu açlık ayakta tutabilirdi onu ve savaşabilirdi daha. Nedenlere gelince; saçma kalırlardı hissettiklerinin yanında. Sevilmek falan da değildi istediği. Hiç istememişti ki zaten böyle bir şeyi. Bir çok şey istemişti ama sevilmek bunların arasında yoktu. Bir kedi değildi ki O. İstediği şey kırmızıydı onun. Zaman zaman bulmuştu da.. Sanmıştı da pembeyle kırmızıyı karıştırıp. Bazen de siyahımsı bordolar olmuştu kırmızıya benzetip içeri aldığı, söküp çıkarırken içinden kanatanlar. Kanaması durmadan yola devam etmiş  vazgeçmemişti . Yaşamıştı umarak. Kötülüklerin en kötüsü umudu hiç terk etmemişti onu. Terk ederse ruhunun da eşlik etmesi şarttı çünkü ....