TİTANİK BANDOSU

"İçimdeki açlığı sözcüklerle bastırıcam sanırım. Şu doğru erkek doğru kadın olayı. Yaşayamasam da yaşatabilirim içimdeki boş aşkı"" dedi ve aldı kalemini eline yazar.   Bütün hıncını dökmek istiyordu satırlara şimdi. Onlarla savaşmak istiyordu. Yorgundu bedeni, yorgundu ruhu ama kızgınlığından fazla değildi bu yorgunluk. Bu açlık ayakta tutabilirdi onu ve savaşabilirdi daha. Nedenlere gelince; saçma kalırlardı hissettiklerinin yanında. Sevilmek falan da değildi istediği. Hiç istememişti ki zaten böyle bir şeyi. Bir çok şey istemişti ama sevilmek bunların arasında yoktu. Bir kedi değildi ki O. İstediği şey kırmızıydı onun. Zaman zaman bulmuştu da.. Sanmıştı da pembeyle kırmızıyı karıştırıp. Bazen de siyahımsı bordolar olmuştu kırmızıya benzetip içeri aldığı, söküp çıkarırken içinden kanatanlar. Kanaması durmadan yola devam etmiş  vazgeçmemişti . Yaşamıştı umarak. Kötülüklerin en kötüsü umudu hiç terk etmemişti onu. Terk ederse ruhunun da eşlik etmesi şarttı çünkü ....

Ertelenmiş hayatlardı bizim yaşadığımız. Ertelenmiş mutluluklar, planlar, programlar, ertelenmiş buluşmalar, sarılmalar, sevişmelerdik biz. Bir türlü yakalayıp sarılamadık hayatlarımıza. Bugün değilse, yarın değilse, öbür gün, hafta, ay, yıl... Geçip gitti, yakalayamadık. Durduramadık zamanı. Oysa yaşama arzumuz vardı deli gibi. Bir çok şeyi yapmak, yaşamak istiyorduk. Hem daha dünyayı gezecektik. Yeni yerler keşfedecek, yeni insanlar tanıyacak, ruh eşimizi, hayatımızın aşkını bulacaktık. Gel gör ki  engellerle dolu bir kapana kısıldık. İşin komik tarafı ise  kapanı kendimiz kurduk. İnsan işte. Tembel ve istekli. Sonunda bir hiç uğruna yaşadığımızı bilmek kadar acı verici bir şey olamaz. Bir sonu olmalı bu erteleyişin, bu saçmalıkların, kırgınlıkların. Bir sonu olmalı ama güzel bir sonu olmalı..  Sevgiler..