TİTANİK BANDOSU

Çok değil on yıl kadar önce sınırlı sayıda bulunan cep telefonları hayatlarımızı ele geçirmek üzere. Çıkış amaçları iletişim kurmak olan bu aletler misyonunu yitirdiler. Biraz geçmişe gidersek cebe en rahat girenin makbul olduğu dönemler, yerini bırak cebe sokmayı elimize zor sığdırdığımız küçük çaplı bilgisayarlara bıraktı ve biz bu aletlere ısrarla cep telefonu demeye devam ediyoruz. Boyut değil işlev önemli dedik. Sürekli bir yeni modelinin peydah olduğu teknoloji sektörünün gözü ise öncelikle donunuzda. Bir kaç özellik çıkarıp ekleyerek araya milyarlar koyuyorlar ve siz de afiyetle yiyorsunuz.  Bunu kabullenmenin vakti geldi artık insanlar bağımlı ve bu bağımlılık elinizdeki telefonunun akıllılık oranı arttıkça sizinkinin düşmesine sebep oluyor.  Hadi donsuzlukla bir şekilde başa çıktınız diyelim, elmanın işlevleri bitecek gibi değil . İnsanları aptallaştırmalarının yanı sıra bu aletler sizi yalnızlaştırıyor da. Yanınızdakini göremiyorken o camın arkasındaki dün...

   Bir gece daha kendini bıraktı güneşin yakıcı ve itici aydınlıgina bütün sessizlik sona erdi böylece kulak siken bütün vızıltılar doluştu durdu adım atılan atılmayan heryere.   Yorganın altını kalkan misali kullandigim fakat çokta ise yaradığını söyleyemeyeceğimi dürten içimde ki huzursuzluk, nefesimde ki kasisler kafamın içinde en kuytu bölgelerde zar zor yaşamını sürdürmeye çalışan olumlu düşünceler köyünü bulup basan atlı süvariler.Hayatın piç kurusu senaryolarında replikler alıp dağıtırken olmak istediğim tek yer yorganımın altı oluyor,Gecenin şahitsizliği,sessizliği,benliğ i...    Yüzüme konup yerleşiyor donuk adlı mimik parçası,insanlar gülücükler doğururken sahtekârlıkların yataklarına,büyütürlerken kötü ruhlarını iğrenç ninnilerin kucaklarında ve sesleri daha da yaklaştıkça kulaklarıma bir jilet kayak yapmak istiyor bileğimde insanların tedavileri doluşmak istiyor mideme parmagim patlatmak istiyor beynimi ya da çok yükseklerden...

   Mutluluğun idamı ile mutsuzluğun tahta oturması sonucu, bağışıklık sisteminin tayini çıkmıştı uzaklara, sonrası boşluk vebasının tecavüz morlukları. İçimde bilmem kaç desibellik gürültüden şikâyetçi olan umutta kapıyı çarpıp gitmişti en sonunda…    Yaralı bir dudağı, mutluluğa bilet kesen avucun içini aşererken, kendimi son kullanma tarihi olmayan ağrıların ikramını yerken buluyorum. Alkolün geniş kollarına atladığım masada, eski dostum yeşil canavarın tütünüme sarılıp içime hücum etmesi ile dansa kaldırdığım kulaklığım bütün bu olmuşlukları olmamışcasına görmenin mümkün yollarını aramanın peşine düşüyordu...     Kafamın içindekilerin orada olmamasını diliyorum antidepresanları ziyaret ettiğim evin odasında, kendimi şuursuzca ihbar edip tıktırdığım psikolojik koğuşlardan kaçma planını anlatması için bekliyorum ziyaret günlerime gelmesini birilerinin ama bir sineğin vızıltısında karşımdaki sandalyeye gözlerimi oturtabiliyorum sadece... Ku...

Zil ısrarla çalıyordu. Başımdaki ağrı yaklaşmakta olan günlerin karanlığını müjdelerken yanlış bir zamanda düşüyor olmamsa Alice' in Harikalar Diyarı' na düşmesine eş değer olmalıydı.. Şu aydınlık dünyanın karanlık yüzünün görünmez olabilmeyi istemesi kadar absürt biliyorum. Nerede bıraktığımı gerçekten hatırlamıyorum, biyolojik saatim bir on saat geri kaldıysa bunun suçlusu Güneş'in vardiyasını tamamlamayan Ay' dan intikam almak için günleri uzatması olabilir.  Doğru zamanda yanlış kürede bulunmaktı mesele, fakat alacaklı gün kapımda beklerken zamanın içinden geçmeye korkuyordum. Çekincemde haklı olduğumu ispatlayamadan pimim de çekilebilirdi belki, perde yeteri kadar kalın değildi bunun için bu da aşikar. "Cinayet Mahallinde Suçüstü Yakalanan Zaman" başlıklı bir habere rastlamanız mümkün olamayacağı için de faili meçhul cinayetler karalamalarında aratabilirsiniz adımı. Ay' ın da hiç oralı olacağını sanmam zaten. Biyolojik saatimin pillerini çıkara...

bir şarkı için bir kaç dakikanızı almak istiyorum. https://www.youtube.com/watch?v=HNFI15nsAmc                              sabah oluyor bak ! gri bir hava dışarıda.. yağmur çiseliyor. çıkıp balkondan bakıyorum. uzak bir noktaya takılı kaldım yine. yanaklarımda biraz ıslaklık kalmış, bacaklarımın arasında da.. boğazım ağrıyor, bir kaç saat önce yarısını yuttuğum gözyaşlarımın yan etkisi olsa gerek. yaramıyor bu melet demiştim sana, yontmaya kalkma beni diye. alışık değilim işte.  birazdan gün doğacak ve sen gideceksin. bir daha ne zaman gelirsin bilmiyorum. bitmeden bitmiyor ya hani. son kez. soyut somuta bu kadar zarar verebilir mi, yok edebilir mi koca bir kalası. gitmesen aslında daha mı iyi olurdu bilemiyorum. yok en iyisi git sen. kanatlarım erimeye başladı çünkü. babam demişti güneşe çok yakın uçma diye. bilirsin söz dinlemem ben. o değil de sen beni çok iyi bilirsin değil mi. bil...

Gün gelecek, bir kadın için, zayıflıkla değil, gücüyle sevmek mümkün olacak. Kendinden kaçmayacak, kendini bulacak. Benliğini bırakmayacak, kendini öne çıkaracak. İşte o zaman aşk, kadın için erkekle aynı hale gelecek. Bir yaşam kaynağı olacak. Ölümcül tehlike değil.. From the Masters of Sex

Girişinde koca puntolarla burada fikir beyan etmek yasaktır levhası asılı olan bir gezegene yolculuk yaptığım sırada her an pacman* tuşuna basmama yeltendirecek ataklarda bulunuyorum. Bu nokta çok kritik,  hiç bir fikir yok, işte tam olarak olmayan bir şey üzerine yazı yazmanın zorluğu içerisindeyim, bu yazıdan kimse ders çıkaramayacak ve kendi üzerine alınamayacak, ironik yaklaşımlarda bulunacağımı sanıp daha da ileri giden insanlar paragrafın ortalarına gelip geçip giden zamanları belki bir amaca ulaşır diye yazıyı bırakamayıp okumaya devam edecekler ve hüsranla sonuçlandıkları bir noktada bitecek fikri olmayan kadının yazısı. Beklenmedik bir anda gelen telefon her şeyi değiştirebilirdi oysa ki.. Sıradaki parça dinleyiciye aşık olup bebek besteleyebilirdi, evine giderken bindiği otobüsün içindeki kişilerin kaçının mercimeği fırına vermiş olabileceğinin hesapları yapan çocuk ilk durakta bekaretini düşürüp kaybedebilirdi, öznel ilen eski sevgili yetmişe kadar saymayı p...