ERTELEYİŞ


Ertelenmiş hayatlardı bizim yaşadığımız. Ertelenmiş mutluluklar, planlar, programlar, ertelenmiş buluşmalar, sarılmalar, sevişmelerdik biz. Bir türlü yakalayıp sarılamadık hayatlarımıza. Bugün değilse, yarın değilse, öbür gün, hafta, ay, yıl... Geçip gitti, yakalayamadık. Durduramadık zamanı. Oysa yaşama arzumuz vardı deli gibi. Bir çok şeyi yapmak, yaşamak istiyorduk. Hem daha dünyayı gezecektik. Yeni yerler keşfedecek, yeni insanlar tanıyacak, ruh eşimizi, hayatımızın aşkını bulacaktık. Gel gör ki  engellerle dolu bir kapana kısıldık. İşin komik tarafı ise  kapanı kendimiz kurduk. İnsan işte. Tembel ve istekli. Sonunda bir hiç uğruna yaşadığımızı bilmek kadar acı verici bir şey olamaz. Bir sonu olmalı bu erteleyişin, bu saçmalıkların, kırgınlıkların. Bir sonu olmalı ama güzel bir sonu olmalı..  Sevgiler..

Bu blogdaki popüler yayınlar

Bahar Sendromu

ÇOK ŞEY BİLEN ADAM J